Ik denk dat sommige mensen wel eens gek worden van mijn betweterige gedoe over communicatie.

Maar vaak kan het dan ook een stuk beter.

Meestal praat ik over webteksten maar ik schrijf ook brieven. Met info. Soms veel info. Met saaie maar noodzakelijke informatie.

Toen ik net een beetje om een hoekje kwam kijken in infoland redigeerde ik ellenlange brieven met daarin, jawel, informatie. Over hoe laat waar iemand moet zijn bijvoorbeeld. In volledige zinnen geplakt. Verstopt in een overvolle alinea.

“Wat stáát er eigenlijk?” Dacht ik.

“Zullen we dit eens anders doen?” Zei ik.

Kijk: als je teksten schrijft is het jouw taak om de info goed en duidelijk bij de doelgroep brengen. Liefst ook nog een beetje aantrekkelijk. (Misschien niet per se met regenbogen en eenhoorns eromheen. Tenzij je een kinderdisco organiseert, dan is dat best een goed idee.)

Een aangezien niet iedereen even briljant is in lezen, en het ook nog begrijpen, moet het héél érg duidelijk en héél érg volledig op papier staan.

Nu AI door veel mensen die wel eens wat info moeten typen aan het werk gezet wordt merkt iedereen:

 

• • Opsommingen werken

• • Degene die de bulletpoints uitvond is dus lichtelijk briljant

• • Punten. En. Komma’s. Zorgen voor adempauzes. Wat echt super fijn is in deze overvolle informatiewereld waar het brein al de hele dag heel hard werkt om alles te verwerken.

Die opsommingen en adempauzes zorgen ervoor dat je gewoon ff lekker snel een tekst leest en er niet heel erg veel over na hoeft te denken.

En dát, beste lezer, is wat de mens wil met saaie info.

(kunnen ze daarna weer netflixen)